Van Castelnaudary naar Le Mas d'Agenais

Canal du Midi, Canal Latéral à la Garonne, Baïse

1 augustus – 15 augustus 1998

In het Afrikaans...

Waar begin ’n mens orde skep in ’n hoof vol van eeu-oue kerke, kilometers se kanaal vaar, velde vol sonneblomme, liters fantastiese franse wyn, snaakse klein dorpies wat meeste van die tyd onbewoond lyk, winkels wat meeste van die tyd gesluit is, dae vol ongelooflike stralende son, nagte van braai-vleis by lantern-lig? As ek met my lysie aanhou, kom ek nooit by uit om heeltemal van die vakansie te vertel nie!

Eerstens moet ek net sê dat Frankryk ’n wonderskone land is, nadat ons so 100 km uit Parys was (waar ek weereens die Eiffel toring kon sien, al was die die keer vanuit die verte) jet die landskap opeens begin te verander na groen heuwels en kilometers se uitgestrekte landerye, ek het heeltemal verlief geword op Frankryk en ek sal ongetwyfeld weer daarheen wil gaan! Die eerste dag het ons so 900km gery tot by Saint-Flour, ’n dorp wat heeltemal gebou is op Basalt rots, so jy kyk inderdaad op na die dorp reg bo op ’n krans en wag half dat dit daar gaan afval!

Die volgende oggend het ons vertrek, natuurlik eers nadat ons die plat wiel verander het, wat natuurlik eers kon gebeur nadat ons ALLES wat op die spaarwiel gepak was uitgepak het, ’n fantastiese manier om die dag te begin, versekerd! Die tweede dag het ons eers ’n paar plekke besoek op ons weg na Castlenaudary, waar ons die boot kry. Onder andere was Le George de la Truyere en dan Chateau d’Alleuze, die ruïnes van n ou kasteel en dan die skattige dorpie Estaing waar mens soort van verwag om Beauty and the Beast hand aan hand deur die strate te sien wandel!

Daarna voort na Castlenaudary waar ons eers stop vir inkopies en gou na die sluise kyk waarvan ons ook op die reis sal moet doen, ek moet sê, dis nogal iets skrikwekkends, so groot en soveel water, gelukking was die nie so erg om daardeur te gaan nie! Na so klein tydjie se wag was ons boot gereed en voor ons weet was ons besig om te vaar! Aangesien ek nog nooit myself eintlik op ’n vaarboot bevind het nie en dan nog flitse kry toe ek as kind absolute angsgille gegee het, was dit nogal ’n eienaardige gevoel om my twee voete so ver van vaste aarde te bevind, maar ek was van die begin mal daaroor, dis so ’n bevrydende gevoel om net te vaar en geen karre, huise of mense om jou te hê wemel nie! Natuurlik het ons boot ’n merkwaardige zig-zag patroon aangeneem die oomblik wat ek die stuur vir die eerste oorgeneem het; maar met ’n bietjie oefening kon ek dit (soort van) reg kry.

Die eerste aand op ons boot het ons onself hart en siel oorgegee aan die heerlike "oktober nag" rooi wyn en dan natuurlik Pastis – wat ’n herrinering! Vanselfsprekend is Annemie se herrinnering van die nag veel langer dan die van my en Wim, want ons kon ’n goeie nag se rus deurwerk – met veel hulp van twee bogenoemde versnapperinge – maar sy het heel die nag wakker gelê en luister na die pomp van die boot wat om die tien minute aanslaan. Nee;dit klink seker na niks spesiaals, maar hou asb. in gedagte dat die pomp alleen aanslaaan om water uit te pomp wat deur een of ander ongeöorloofde manier (’n GAT) die boot binnestroom!

So begin ons tweede dag met twee kloppende en een slaap hoofjes! Meestal was ons dae gevul met vaar, sluise doen, op die fietse klim om snaakse dorpies en oue katedrale en kerkies te besoek. Wat veral veel gebeur het was dat ons vir aandete almam klaarmaak en dan begin stap of fiets na die dorp wat volgens ons (uiters betroubare enfeitgetroue) vaargids baie restaurante het en nie ver is nie. Ja, so uur of wat later keer ons almal dan terug met steeds leë trommeltjies wat gevul word met ravioli, salade au lardons en ander lewensnoodsaaklikhede wat ons van skeepsbuik gered het.

Natuurlik is geen reis sonder ’n paar Murphy’s law evenemente nie en hier volg kortliks ’n paar brokkies. Wat ek dink die wenner was, was die aand toe Wim ewe wysneuserig aan my wil wys hoe maklik en moeiteloos hy die agterkant van die boot kan intrek deur met sy voet daarop te trap, wat hy nie mee rekening gehou het nie was die buikie vol franse wyn wat teen die tyd al in die koppie was en PLONS daar val hy in die kanaal, ’n volslae treffer!

Ek moet seker nie te veel sê nie, want wie het al ooit 7 eiers in een keer laat val? Ja, probeer julle maar melk uithaal in so klein yskassie! En dan was daar die keer wat ek met soveel selfvertroue die piket uit die grond uit haal en op die boot gooi, waar dit op die tou bons en……… in die kanaal val. Dan was daar ook die keer wat Wim en ek die boot se stok, wat dien om ons van die kant af te stoot op die wal vergeet het. En dan het Annemie, na ’n bedeltog saam met Wim vir hout in ’n klein dorpie, in ’n ketting vasgery wat oor die fietspad gespan was en halsoorkop geslaan!

’n Absolute afsitter was die een aand wat die boot se elektrisiteit uitgeval het (weereens) a.g.v. ’n kortsluiting as jy die water uit die stort laat wegloop, nou, dit beteken dat jy geen water kan kry en die ligte werk nie. Eers dag ons, môre is dit tog reg, ons gaan eet maar rustig iets! Minwetende van die nag wat op ons wag! Nadat ons almal ’n goeie uur of so se doe-does deurgewerk het hoor Annemie Alexander huil, sy gaan kyk toe en opeens begin hy op te gooi, sy tel hom op en dra hom na buite sodat hy ’n paar eende se ontbyt kan besorg. Ek word wakker deur haar wat woes water uit die kanaal haal met die emmer en nog deur die slaap aan my vra om te kom help. Ek gaan na agter waar Alexander sit en soos ’n goeie au-pair sit ek troostend my arms om hom … en al die opgooi wat hom na die hoender laat ruik wat hy vir aandete gehad het. Annemie probeer toe die meeste van die boot en haarself met die kanaalwater afwas tersyl ek ywerig die hoendersoppies van Alexander afkry met ’n bottel Evian. Ja, mense, ek kry sommer my aptyt terug as ek aan die smaaklike aand dink!

Dan het onse liewe Maarten ook wilde diaree aanvalle gekry so om die twee dae! Wel, as mens die eerste geurtjie so deur die gang na jou ruik aangesweef kom, dan weet jy al! Na so 5 minute gaan die badkamer deur oop en Maarten steek sy koppie daaruit terwyl die geur jou absoluut na ’n gasmasker laat gryp! Dan is die gelukkige pryswenner die een wat dan daarin moet gaan om te gaan skoon maak, want, die toilet spoel met kanaalwater wat jy met ’n pomp ophaal en dan trap jy op so quick-release button wat alles veilig in die kanaal deponeer – oulike sisteem, behalwe dat as die boot vaar, spuit die water terug deur die klep – en alles wat daar in sit – die res los ek oor aan julle verbeeldings!

Die kanaal is ook nou die trotse eienaar van ons wasgoedrak en ons bottel olyfolie, "sponsored by Wim". Wat ook nogal ’n gebeurtenisvolle dag was, was toe ons na die Walibi gaan en Alexander by die hek ’n papwiel kry. Nou, die boot was 6 km weg en dit was so 42 grade! Ons besluit toe om maar ons dag te geniet met al die waterrides en slides en al die rides uit die funpark soos by die skou altyd is. Tyd om huis toe te gaan en Alexander sit agter by my terwyl Wim sy fiets op sy skouer dra. Ons was nog nie eers een km weg toe ek ook ’n pap wiel kry! Toe stap Annemie met die stukkende fiets terug terwyl ek op haar fiets ry met Alexander agter op, dit was nogal ’n dag ter dae!

Soos julle kan hoor, was dit nie somaar ’n gewone vakansie nie, en niks doen en slaap was nooit deel van ons dag se beplanning nie. Iets wat ook baie interessant was, was toe ons ’n plek besoek het wat Armagnac maak, dis byna iets soos Cognac, maar 500 keer lekkerder! Iets wat Frankryk nie groot op is nie, is museums, dit was die mees patetiese wat ek nog ooit besoek het! Wat meer kan ek nog vertel? Al die oggende se ontbyte van Franse stokbrood op die boot of soms buite onder die bome, die dae van vaar waar jy soms nie meer dan 3 bote ontmoet en jy voel soos die enigste mense, swem in die rivier as die hitte te erg word, aande is sjarmante restaurante of gesellig op die boot met alleen die lig van ons lanterns te sie vir kilometers, dit was een van die beste ervarings van my lewe en regtig te gou verby! Ek sal dit defnitief weer wil doen, dan sal ek net eers versekering op die boot neem, aangsien ek so 2 krake in die van ons veroorsaak het, maar soms was dit ’n bietjie moelik, hoor!

Die dag wat ons die boot terug gegee het, was ’n hartseer een vir ons almal, maar by die sig van die huis van mnr en mev Luis (Poux) het ons al beter begin voel, dit was die gastehuis waar ons oorgslaap het. Die aand het ons ’n manjifieke aandete geniet in ’n restaurant met ’n uitsig op die Dourdogne rivier en Wim het vir die nodige lawaai gesorg deur sy glas op die vloer te laat val. Moet die vakansie op ’n hoë noot afsluit, nie waar?

Die laaste dag het ons die 1 000km na huis aangepak en ek kon dit reg kry om maar net twee keer aan die slaap te raak!

Ons was almal bly om ons huis te sien en dan weet jy wat ooswes tuisbes beteken.